maandag 27 februari 2017

Een man in een rots

Een man zit in een rots. Hij zit er al sinds woensdag geloof ik.
Voordat hij in een rots zat, heeft hij in een karkas van een beer gezeten, in een kamertje, dat wel. En hij zat ook een tijdje in een fles, op een paal en in de grond.
Nu zit hij in een rots. Mensen praten met hem door een spleet tussen de twee rotshelften. Ik hoor niet wat ze zeggen. Ik hoor niet wat hij terug zegt, maar op de videobeelden van uit de rots, zie ik zijn lippen bewegen.
Op een bordje naast de rots staat dat de man wil weten hoe het is om een rots te zijn. Ik begrijp het niet helemaal, want rotsen praten niet met mensen. Als je wilt weten hoe het is om een rots te zijn, kun je beter niet met mensen praten. Deze man praat wel met mensen, door de spleet van de rots. Misschien denkt hij dat ze het anders niet geloven, dat hij in de rots zit. Misschien heeft hij gelijk.
Van de buitenkant van de rots zie je niet dat er iemand in zit. Van de buitenkant is het gewoon een rots. Je vraagt je wel af waarom de rots gespleten is in twee helften, maar je bent niet heel verbaasd. Van een rots in een museum kijkt niemand op, zelfs niet van een rots met een spleet. Pas als je met de rots praat, geloof je dat het niet gewoon een rots is, maar dat er iemand in zit. Rotsen praten niet met mensen, zelfs niet een rots met een spleet.
Verderop in het museum ligt een zwartgeblakerde boom. Ik vraag aan de boom hoe het is om een miskende kunstenaar te zijn. De boom zegt niets terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen